scRibBLeS

i wish i am better…a better one for you…i wish i can change…’though it’s so hard to dO…i wish in a glimpse of an eye…all yOur trOubles and pains are gOne…i wish i am thE one wHo will be wOrthy of yoUr uncOnditional lOve…

bUt i am sUch a stUbbOrn brUte sometiMes…i heAr only wHat i sAy and nOt wHat yOur telling mE…yOur alwayS tHere fOr me bUt i always rUn wHenever i wAnt tO hear only mysElf…oh well…hOw i pRay that i may be granted witH greAt patiEnce and humility oF heArt…tHat i cOuld always stAy siLent and bleEd insiDe…and fEel morE the real meaning oF yOur unseLfish lOve…

it seEms that i dOn’t caRe bUt yOu knOw it’s nOt trUe…it’s just my wayS tHat i find it hArd to cHange…bUt i beliEve…in time…i wOn’t be strUggling anyMore to listEn, to stAy siLent and smiLe evEn my selfiSh egO hurts…

yes…i lovE yOu…bUt am nOt wortHy of yOur loVe tHat blEeds tOo mUch fOr me…

i wAnt tO waKe up oNe day wiThoUt failing yOu…wiThOut noticing mySelF bUt only "YOU".

(tO sOmeOne wHo loVes me uncondtionally…pls. be patiEnt stiLl…and tHanKs fOr being always rHere fOr me)

naKakainip man magHintay sa pagsisimula ng miSa ay marami pa rin namAn ang matiygAng naghintay sa lOob ng munting cHapel sa aming barriO.ngunit mapApansin mO ang ilan ay naghiHikab na at tUlad kO maraHil na minsa’y ang tingin sa misA ay isAng obligasyOn na kinatatamaran ang maAgang paggising (ah…isang hindi magandang palatAndAan na dapAt paglabanAn…at kamusta naman ang paligid?  ‘yOn abala ang mga bAta sa kanya-kanyAng iyak at taKbo habang di magKadaugaga ang mga magUlang sa pagsasaway…

nagsimUla na rin sa waKas ang misA…hindi napUno ang labas ng gatE…malamAng dahiL umaAbOn kaya marami na rin ang natamAd…o marahil di gAanong malakAs ang kalembAng… o maraHil may traBaho pa na kailangang tapUsin…o malamang na natUnUgan kung siNong pari ang magmimiSa…

bOring ata ang hOmily para sa ilan kaya di na magawang ibUka ang bibig sa pagtUgOn o pag-awit…o baka nga naMan kasi sintOnadO at ayaw maKatawag pAnsin…nakakaHiya nga nAman…ah…di nga ba at LentEn na? baKa itO ay baHagi ng paKikidaLamhati o pagninilay…o maraHil tuLad ko din na di na malaMan ang itUtugOn daHil sa ingay sa paligid at haLos di na maBasa ang nasa piSara sa laBo ng mata…ah ang mga daHilang di matawaRan…

perO nakaKamanghAng isipin na kaHit gaAno karami ng ating daHilan tUwing LinggO ‘di matatAwarAn ang daHilan ng aleng itO na naKatawag pAnsin sa akiN…

de-kolerete ang muKha at balot na balot ng balabaL…pAnay ang ngiti sa paligid niyAng semana santA na ang mga muKha…kakatwa talagA daHil panay ang kAnyang ngisi kahit walang nagsUsukli ng ngiti…

sa gitna ng offertOry sOng ay talagang tiNawag niya ng pAnsin ang laHat ng ayaW kuManta…

nangingibabaW ang tinig niyAng wAla sa nOtA…peRo patUloy sa pag-awit ng buOng galak…

natigiLan akO at napaisip…nakakatUwang isipin na maiitUturing siyang waLa sa matinOng pag-iisip gayOng kung sa tutuUsin ay siyA ay di minSan naKalimOt magbigAy pasasaLamat sa TaAs…saMantalang ang mga tUlad nating mAayOs pa na naKakapag-isip ay tiLa madaling maKalimOt na magpasaLamat at sa tUnay nA daHilan ng ating bawat pagHinga…

hindi naging tipikal na byAhe kahapOn sa gitna ng tipikal na mukha ng kalsadang nagsisiksikan at naggigirian ang mga sasakyan sa trapik pinaigting pa ng init ng panaHon kaya di maiiwasAng uminit din ang ng ulO ng mga drayber na namamasada ,na malamang ay di pa naKakain sa mga orAs na yUn. Nakakapagod ang mahabang byahe…even if you’re just sitting there with your bUrning butT from a two hour ride…naisip kO tuloy na lalO pala nakakapagod pumasada dahil una mOng iisipin ang pasahero kahit abutin sa daAn ng kalam ng sikmura. ..ah, maraming isipin ang sumasagi sa aking isipan kapag nasa byAhe…pati pRoblema ng Pilipinas ay saglit na umaagaw ng disKusyOn sa aking isipan…

perO sa kabila nO’n tila ang pamamaalam ng bUong maghapOn at pagkumOt ng nakakaginhawang gabi ay nagbadya rin ng pagdalaw ng munti kOng anghel sa bus na aking sinasakyAn…matamlay ang namumungay na mga mata sa antok at buOng lakas na kumakapit ang mumunting kamay sa damit ng kanyang nanay sa bawat buwelo ng bus…namangha akO sa munting angheL at naHuli lalO ng aking atensyOn ang isa n’yang kamay na may benda…malamang ay pinagkabitan ito ng dextrOse…di ko na nais pa alamin kung gaAno kalaki ang karayOm… habang naiisip ko ‘yun ay di na akong nagdalawang isip na paLagpasin ang pagkakataOn na maUpo siya sa aKing tabi…

ngUmiti ang aking anghEl at ang mapungay na mata ay uUnting pumikit sabay sandal sa akin ng namimigat na ulo…

haaAaAy…ganitO pala ang pakiramdAm ng bumisitA ang isang munting angHel…nakaKawala ng pagOd…naKakapayapa ng isipan…ang dati kong di magKandauga-ugagang diWa ay nanaHimiK kahit saglit…kaya’t sa laBis kOng tuWa ay di kO maiwasang di maiBaling ang aking paningin sa aKing munTing kaligayahan ng mga oras na ‘yOn…dinalangin kOng sana ay gumaLing na ang munting angHel…

ang mga ganUong pagkaKAtaOn ay di matatawarAAaAaAAAAaaH…poWteK! ANOo0 ITOoO?

mamasa-masang giniling na kUng anO ang waLang awAng lumUray sa kagalang-galang kOng unipOrme…( buti na lang may SURF, tanggal ang mantsa sa unang laba…ang saBon ng mga wais…walang koKontra) haBang sa mga sandALing iyOn ang maAsim na amOy ng giniliNg mulA sa mUnting tiyAn ay uUnting nagpAbAlik sa aking kamalayAn mula sa "eUphOria"…

perO ganUn pa man…napakasayA ng arAw ng iyOn na mahawaKan ang mumunting kamay habAng gumuguhIt ang iyOng ngiti…

pinagmamasadan kO ang mUnting anghel sa mga sandaLing iyOn na buOng himbing natUtulog sa bisig ng kanyang nanay. nagKasalo kami ng tingin at nagKangitiAn. Maya-maya pa ay nagpasalamat ang naNay…napangiti na lamang aKo daHil kung may dapAt na magpsaLamat ay nararapat lamang na aKo…

nOong nagdaang linggO ay pYesta sa aming barriO…sa barriO bagtaS…tulad ng dati ng tradisyOn, may KaraKol na laging inaAbangan ng mga taO. sa aNong dahilan, marami yan. ang iBa ay gusto lang umosyoso, ang ibA dahil sa pagnanais na makalapit sa patrOn at mabasbasan, ang Iba gustO lAng magpasiKat at magpapansin hindi daHil sa kahihiyaw kundi dahil sa naghuhumiyaw na kaSuotan na tila kinApos ng tela…kaya pati ang iba napapasama na rin sa karaKol hindi daHil sa nakakaengganyOng tugtog o anupaman kundi para sundan ng tingin ang for "public vIewing of prOperty". PerO kung doOn nga naman komportable ang tao sa ngayOn bakit nga ba natin dapat KontraHin? Hindi nga ba at ang "tama" ngaYon  ay may kanya-kanya ng pamantayaN? Nakakabahalang isipin na tila lumalala ang "relativism" na prinsipyO.

eWan ko nga ba.hindi sa nais kong magsermOn dahil hindi ako pari at laLong di ako manang pero minsan nakalulungKot isipin na ang mga ganitong tradisyon ay tila nawawalan ng saysay kapag nalilimutan na ang tunay na kahulugan ng ganitong pagdiriwang…

sa gitnA ng dumadagundOng na tugtog ng "bOom tarat tarat" at habang sabay na isinasayaw si Tata UsTe, tila wala akOng maramdaman na konEksyOn…kahit na iniba pa ang piyEsa at "itaktak mO" pa ang aking imahinasyOn ay tila walang malinaw na larawan akOng makita na ang isang santO ay umiindayOg sa ganitOng uri ng musiKa…lalO pa at ng saliwan ng awit  na nais magpatawa sa kayabangAn ng pagkalalakE ang lyriCs ngunit naging kakatwa ang mga katagang naApuhap ng aking pandinig: "…kung katawan ko lang ang hanap mO…" isa sa mga awit ni Vhong na di ko alam ang titlE…patUloy sa pag-iingay ang awit habang si San Augustin ay patuloy na pinaiindayog…

natigilan aKo…

naisip Ko tuloy na bakit hindi ipamilyar ng Simbahan ang mga taO sa mga "animatiOn sOngs" na karaniwan ay pinatutugtog lamang sa mga piling okasyOn ng mga gawain sa simBhan. sayAng naman kung iilan lang ang nakaririnig at nakakaAlam na hindi lang tayo pa-upo upo na KatolikO sa misa. Sana sa susunod na karaKol ay "animation sOngs" ng simbahan ang magiging tunog ng ating pagpupunyagi sa ating mga patRon at hindi ang mga awit na nilikha lamang upang busugin ang pandinig ng masa.

pAano magiging pamilyar ang mga katOliko? Kung sa bawat pagtataPos ng misa ay sasayaw ng animatiOn songs ang mga taO. tiyaK hindi lamang sila mawiwili kundi mararamdaman din nila ang tunay na kasiglaHan sa bawat pagtatapOs ng misA.

siya nawa…